از راههای مهم برای اصلاح و بازسازی کودکان معاشرت و بازی با آنهاست. کودکان معمولا بخشی از اوقات شبانه روز خود را صرف بازی می کنند و از طریق ضمن کسب آمادگی برای مواجهه با مسائل زندگی و آشنایی با راه و رسم آن، بخشی از ناسازگاریها و نابهنجاریهای خود را از دست داده و موجبات رشد همه جانبه شان فراهم می شود.

طفل چه تنها و چه میان جمع دائما در جست و خیز، دویدن، خندیدن، گریستن، حرف زدن، ادا در آوردن، ساختن، ویران کردن و ... است از این و آن در همه امور و مسائل تقلید می کند، بر این اساس حواس خود را مهارت می بخشد، به میزان توانایی و نیز نقاط ضعف خود پی می برد، از اسرار جهان و پدیده ها سر در می آورد، موضع خود را در برابر امور و جریانات مشخص می کند و ...

اینکه طفل در بازی خود چه هدف یا اهدافی ار تعقیب می کند پاسخ روشن است. غرض او تفریح، سرگرمی، وقت گذرانی، شناخت جهان، فرار از غم ها و کدورتهاست، از طریق آن اوقات خالی و اضافی خود را پر می کند، خود را از حال تنهایی و اعتزال بیرون می آورد. کودک از طریق بازی می کوشد نیروهای ذخیره ای را که در درون دارد مصرف نماید، عقده ها و اندوههایی که در طول مدت روز یا هفته برای او پدید می آید از میان بردارد، انتقام خود را از کسانی که به او ظلم کرده اند بگیرد، همکار و همراه و دوست و معاشری برای خود پیدا کند و تنها نباشد.

او از طریق بازی می خواهد خودش را نشان دهد، زور و قدرت و امکان و عرضه خویش را بیازماید، از اسرار جهان سر در آورد، هماوردهای خود را بشناسد، خوش باشد، خوش بگذراند، عقده تکانی نماید، چیز بیاموزد و ...

بازی برای طفل نقش حیاتی دارد، کودک آنچنان به آن علاقه مند است که حتی پس از کارهای طولانی و خسته کننده به آن پناه می برد و خستگی خود را با خستگی ها ی ناشی از آن رفع و جبران می کند.

بازی موجبی برای پرورش روح و سببی برای سرور و انبساط خاطر کودکان است ، در سایه ی آن صفات اخلاقی و اجتماعی فراوانی را می توان به او آموخت نیز می توان روح همکاری ، دوستی ، صمیمیت ، فرماندهی و انضباط را در او پدید آورد.

در ضمن بازی می توان به کودک درس اخلاق داد ضوابط و مقررات را به او تفهیم کرد ، قواعد و راه و رسم زندگی را به او آموخت و از او عملاً خواست که رعایت حال جمع را کرده و اصول و ضوابط مورد قبول جامعه را پذیرا گردد.

کودک در ضمن بازی در می یابد که برای موفقیت نمی تواند تکروی کند ، اگر بخواهد در کار و زندگی خود موفق باشد لازم است فعالیت خود را در جهت درخواست دیگران صرفنظر کند و در طریق ایجاد وضع مطلوب باشد.

بازی در گروه باعث پرورش وجدان فردی است که در زندگی کودک نقش عمده ای بازی می کند ، حدود آزادی او را مشخص می نماید ، راههایی که برای ادامه ی حیات باید برگزیند برای او معین می نماید.

و به طور خلاصه از راه بازی می توان ضوابط و مقرراتی به کودک آموخت ، ناسازگاری های او را می توان اصلاح کرد ، نابسامانی های او را سر و سامان داده و به راه عقل و اندیشه و پذیرش انضباط انداخت.