از طریق بازی کودک را می توان ساخت، نقایص فردی، اخلاقی و شخصیتی او را اصلاح کرد. می توان فکر و اندیشه او را رشد داد، حتی در مواردی نقایص جسمانی او را رفع نمود.

کودکی که ترسو و بزدل است از طریق بازی می تواند شجاع و با شهامت بار آید، مثلا بازی قایم موشک، آن هم در شب خود می تواند ترس او را از تاریکی تعدیل کند و یا از بین ببرد، زیرا طفل ناگزیر است به گوشه ای بخزد و در تاریکی قرار و آرام گیرد؛ و یا بازیهایی که در آن جنگ و ستیز تصنعی و درگیری و مقابله است به کودک روحیه می دهد و او را قادر به مقابله و دفاع از خود خواهد کرد.

در ضمن بازی می توان کودک بدخواه را از این حالت بدخواهی بدر آورد، حس برادری، تعاون، نوع دوستی و برابری را به او یاد داد، عقده ای را از او حل کرد، غم و اندوهی را از او زائل ساخت، عاطفه ای را که طفل از آن محروم مانده است به او بازگرداند و در همه حال ناراحتی هایی را از او دور ساخت.

در طریق اصلاح و بازسازی کودکان هرگز توفیقی نخواهد بود مگر آنگاه که با او همدم و رفیق شویم و یکی از راه های همدمی با کودک بازی با اوست طفل در سایه زندگی با مربی الفت و انس پیدا می کند، با او دوست می شود، تحت تأثیر او قرار می گیرد، در همان راهی گام برمی دارد که دوست و همدم او قدم می زند.

ما برای بازسازی کودکان نیاز داریم که به او نزدیک شویم، با او بی پروا و بدون ملاحظه مصاحبت کنیم، با او راز بگوییم و راز بشنویم و یا احیاناً در حین انس و الفت با او، حالاتی را از او کشف کنیم و بازی ما را در طریق وصول به این هدف کمک خواهد کرد.

ذکر این نکته ضروری است که ضمن بازی هرگز نباید آنچنان با کودک مأنوس شد که بر ابهت والدین لطمه وارد آید و یا پرده ی شرم و حیایی که بین کودک و مربی است دریده گردد، طفل همچنان باید رعایت احترام بنماید و هرجا که مرتکب خطایی شد باید به او تذکر داد و نیز نوع بازیها نباید به گونه ای باشد که کودک بر مربی خود جری شود و یا جسارتی نماید.

بر این گونه که تشریح شد مربیان نباید به هر گونه بازی با کودک تن در دهند، فرم بازی باید اندیشیده و انتخاب شده باشد به گونه ای که اولاً بدآموزی نداشته باشد، ثانیاً در طریق خیر و صلاح آنان باشد، ثالثاً موجبات رشد همه جانبه را برای کودکان فراهم نماید، رابعاً بی ضرر باشد و موجب وارد آمدن صدمه ای بر جان و جسم کودک نگردند، خامساً آشنایی و الفت را بین کودک و مربی فراهم آورند و بالاخره باعث ساختن شخصیت، فکر، اندیشه، جسم و جان کودک گردند و او را در خطی درست و حق قرار دهند.

بدیهی است که در این راه سعی به عمل خواهد آمد که از بدآموزی ها، بی انضباظی ها، اتلاف ها و هدرها خودداری به عمل آید فی المثل بازی باعث آن نگردد که طفل از کار و وظیفه اصلی خود باز ماند و یا فکر و اندیشه او صدی صد به آن امر مشغول گردد.

در زمینه بازی با کودکان به خصوص در آنچه که دارای جنبه ی ارشادی و اصلاحی است باید نکاتی را مورد توجه قرار دادکه برخی از آنها بدین قرار است:

۱ -    آن نوع بازی با کودکان را برایش انتخاب کنید که در آن قصد اصلاحی و یا دادن هشداری باشد.
۲ -   در هر بازی سعی کنید اصول و قوانین حساب شده ای را به کودک بیاموزید که به عنوان ضوابط و اصول زندگی به حساب آیند.
۳ -    اصول و قواعد مورد نظر باید تدریجاً به کودک تحمیل گردد تا بتواند آن را بپذیرد و احساس سنگینی از آنها نکند.
۴ -   در بازی با کودکان باید کاری کرد که طفل رفتار نمونه و حساب شده ای را تقلید کند، ادای عمل و حالتی را درآورد که در آن اخلاق، انسانیت، وظیفه و ... مطرح باشد.
۵ -    اگر در ضمن بازی خطایی از کودک سر زند باید به آرامی به او تذکر داد و یا به او گفت که ما این کار را دوست نداریم.
۶ -    در ضمن بازی موضع خود را در برابر قانون و اصول زندگی باید نشان دهیم تا او بداند که رعایت قانون تنها برای او نیست.
۷ -    باید به کودکان یاد دهیم که رعایت نکات و دستورات، لازمه ی زندگی است و او باید آن را پذیرا شود.
۸ -    بازی باید حالت طبیعی داشته باشد نه تصنعی، زیرا در آن صورت کودک آن را هم برای خود، دشواری و بار سنگینی خواهد دانست.